Tussenlaag

Scheidingslagen, die direct onder de dakbedekking zijn aangebrachte, kunnen veel verschillende taken vervullen. Of er een scheidingslaag wordt gebruikt of welke scheidingslaag wordt gebruikt, moet daarom al in de planningsfase worden meegenomen.

Scheidingslagen kunnen:

de houten bekisting of platen op houtbasis tijdens de bouwfase beschermen tegen vocht.
de geluidsisolatie verbeteren,
kleine oneffenheden in de ondergrond opvangen,
bescherming bieden van de metalen dakbedekking tegen uitdrukkende nagels uit de bebording,
het glijvermogen bij thermische lengteveranderingen (dilatatie) verbeteren.
het metaal aan de onderzijde beschermen tegen schadelijke alkalische invloeden en mogelijke schadelijke invloeden van houtbeschermingsmiddelen.
de dakbedekking en het onderdak ondersteunen met betrekking tot de regenbestendige functie.

Scheidingslagen mogen geen water opnemen of vasthouden, geen slagregen doorlaten en moeten bestand zijn tegen de temperaturen direct onder het metalen dak. Afhankelijk van de functie die een scheidingslaag moet vervullen, dient in overleg met de fabrikant van de scheidingslagen een geschikt product te worden gekozen.

Als de scheidingslaag bijvoorbeeld als extra geluidswering dienst moet doen, adviseert PREFA het gebruik van dikkere, zwaardere bitumen scheidingslagen.

Opmerking

PREFA adviseert het gebruik van geschikte scheidingslagen onder PREFA-daken. Van gestructureerde scheidingslagen in combinatie met PREFA-dakproducten wordt afgeraden.

Naast de hierboven genoemde randvoorwaarden heeft PREFA de specificaties van de fabrikant met betrekking tot de plaatsing van scheidingslagen als volgt gespecificeerd:

Vanaf een sneeuwbelasting van 3,25 kN/m² of in de terreincategorieën 0, I of II is een aanleg met scheidingslaag vereist.
Bij een dakhelling tot 25° is een scheidingslaag vereist bij dakpannen R.16, dakschindels DS.19 en dakpanelen FX.12.
Bij dakconstructies met onverwarmde (geventileerde) dakruimte dient volgens de eisen van de nationale regelgeving (onderdaknormen) een onderdak te worden aangebracht, of in ieder geval een scheidingslaag.

Terreincategorie 0 – meren, kustgebieden die zijn blootgesteld aan de open zee.

Terreincategorie I – meren en gebieden met lage begroeiing zonder obstakels.

Terreincategorie II – gebieden met lage begroeiing zoals gras en individuele obstakels (bomen, gebouwen) op een afstand van minimaal 20 keer de obstakelhoogte.

Terreincategorie III – gebieden met gelijkmatige begroeiing en bebouwing of met individuele objecten met afstanden van minder dan 20 keer de obstakelhoogte (bijv. dorpen, voorstedelijke bebouwing, bosgebieden).

Terreincategorie IV – gebieden waar minimaal 15 % van de oppervlakte is bebouwd met gebouwen met een gemiddelde hoogte van 15 meter.

Terreincategorieën volgens EN 1991-1-4